Salamat po sa kwento ninyo. Nakakapukaw. Talagang naantig ako. Mahihirap ang inyong pinagdaanan. Natutuwa ako, sige, ilabas niyo lang ang inyong mga karanasan, ang inyong mga sulatin.

Ipadala nyo na kay Ate Charo o kay Mel Tiangco. Aabangan ko, aking panonoorin. Hehe.

Akala ko mahirap na ‘yong pinagdaanan ko pero may mga taong hindi manlang nabiyayaan ng edukasyon.

Kalbaryo yon di ba?

Kung ano ka man ngayon ito ay utang mo sa iyong karanasan.
Ito ang nagpalalim ng iyong pagkatao.
Bagamat hindi mo narating ang rurok ng iyong katalinuhan ay nakamit mo naman ang
pinaka importanteng aral sa buhay.
Iyon ay ang pagtayo mo sa sariling mga paa habang patuloy na hinaharap ang hamon ng buhay na may yabang at pagmamalaki.

Tama. Kalbaryo nga ‘yan. Naalala ko tuloy ang mga kwento ng aking Lola, siya kasi’y mababa ang naabot sa pag-aaral. Mahirap, mahirap daw talaga kapag walang pinag-aralan. Minamata ka dahil sa ika’y mangmang, walang alam na gawin, wala kang mukhang maiharap sa mga tao. Nililinlang ka, dinadaya ng marurunong. Subalit sa kanyang diskarte at likas na dunong at sa kanyang mga karanasan, naging matibay naman siya. At nagampanan naman niya ang kanyang tungkulin sa kanyang mga anak, isa na rito ang aking ina. Ang nanay ko at ang mga tiya - nakatuntong lahat sa kolehiyo. Akalain mo, wala siyang pinag-aralan, mahirap lang, pati Lolo ko, di rin mataas ang edukasyon - pero naigapang ang apat na anak.

Ehehe. Asus, kinuwento pa ang kasaysayan ng pamilya ko. Basta’t ang punto ko lang, tunay na hindi hadlang ang kahirapan sa pagtatamo ng edukasyon, ng tagumpay.

Hmmm. May nire-raise din pala kayo ritong isyu - tungkol sa Manila imperialism. Ang mga taga-Maynila talaga, sentro lang ay akala mo na kung sino. Totoo iyan, masaklap na katotohanan sa ating bayan. Kung makapangmata ng tinatawag na ‘promdi’ ay ganun-ganun na lang. Akala mo kung sinong nakatataas na tao.

Nakita ko lang sa internet (http://www.symbianize.com/showthread.php?t=33788):

This was forwarded by Ilonggo friends.
Let me share with you this message
from Senator Aquilino Pimentel, Jr:
(edited from mobile telephone text
language):

“Sakal, Sakali, Saklolo film should
rectify anti Visayan message. Lola to
yaya: ‘Bakit pinapalaki ninyong Bisaya
ang apo ko?’ Mom to yaya: Speak to kid
in Tagalog ‘para Pinoy’. Visayans are
not Filipinos?”

“Yes, in this movie the character of
Juday says that it is necessary to
speak Tagalog and not Bisaya “para
maging Pinoy”. This is racist and
discriminatory. Not fair to non-native
speakers of Tagalog. The movie implies
that the Bisaya are not Filipinos and
Binisaya is not a language spoken by
Filipinos.

“The scrptwriter, director, producer
and Juday should be disabused of their
anti-Bisaya sentiments. The Bisaya -
Cebuanos, Waray, Ilonggos, constitute a
very large segment of the Filipino
population and cannot be dismissed as
not Pinoy from decentralized Imperial
Manila.”

At saka, yung isyu sa isang aktres kamakailan tungkol sa Igorot… Ay naku talaga, tsk tsk.

Natutunan ko ngayon na ang pisikal na kaanyuan kung hindi man katanggap tanggap sa iba ay dapat maging katanggap tanggap sa ating sarili mismo, kung papanatilihin nating mababa ang ating pagtingin sa ating sarili- mananatili tayong nakayuko at hindi marunong makiharap sa iba.

Ang mga taong hinaharap ang mga negatibong atribyut sa kaniyang sarili ay matapang at gumaganda sa paningin ng nakararami.

Ano ba dapat ang ikakahiya natin..gayong kapag tayo ay umuutot..parepareho lamang naman ng amoy

Salamat sa iyo Paquita,habang ako ay naglalayag, sinasamahan mo ako. Dati rati ay iilang kulay lamang ang nakikilala ng aking isipan subalit nadaragdagan ito habang nagpapalitan tayo ng mga karanasan.

Sa paglitaw mo sa aking buhay ay lalong nagiging malalim ang aking pagkatao.

Magandang araw kulisap.

Naalala mo pa ba ako?

Napakaganda ng kuwento mo at masarap mapakinggan na nakapagtapos ka ng pagaaral sa kabila ng napakaraming hirap na dinanas mo.

Nakalulungkot mang sabihin pero ako ay isang Under Graduate sa PUP.

Ewan ko at bgla n akong tinamad sa pag-aaral magmula ng magsitapos ang mga kaklase ko.

Sinubukan kong magaral uli pero sobrang kalungkutan lang ang aking nararamdaman sa tuwing nadaraanan ko ang mga lugar kung saan ko nakakasama ang mga dati kong kamagaral.

Napakababaw diba?

Pero mataas ang pagpapahalaga ko sa kaibigan.

Sa ngayon sa kabila ng pagiging di tapos ng pag-aaral ay nagkaroon naman ako ng isang mataas na posisyon sa kunpanyang aking pinapasukan.

Pero sa kabila nito. Ramdam ko sa araw araw na may kulang sa akin. At iyon ay ang pangarap kong makatapos ng pagaaral.

Plano kong sa susunod na taon ay makapagpatuloy ako at sana handa na ang aking puso sa kung anumang kalungkutang aking mararamdan uli pagyapak ng paa ko doon.

Sana maging matapang na ako. At sana bago pa man maging huli ang lahat, makatapos ako ng pagaaral.

May mga pagkakataong kahit anong gawin natin ay nagiging hinog sa pilit- at kapag ganito mapakla ang lasa.

Hindi naman sinusukat sa edad ang pagpasok sa paaralan, kung ayaw mo ng ganitong kalakaran dahil ikaw ay nalulungkot lamang kapag binabalikan mo ang mga alaala kasama ang iyong kamag-aral, pwede kang mag-aral sa tinatawag na distance learning, may mga paaralang naghahandog niyan, baka sa PUP nga mayroon.

Mapalad ka dahil may mataas kang posisyon sa iyong kumpanya, dito kasi sa atin malaking isyu ang diploma pero talo iyan ng mga taong masigasig at matiisin.

Hindi kita nakakalimutan, SIMPLENG PANANAW

na-inspire po ako sa iyong kwento..
sa mga taong me pagkakataon sa pag-aaral
pahalagahan nyo iyon,,
DAHIL nasa huli ang pagsisisi …hehehe
tama diba????..

Hikayatin mo ang mga kapuwa kabataan mo Raulin.

Tama, nasa huli ang pagsisisi, habang nag-aaral, nag-iipon din naman ng kaibigan at karanasan.

Doon nagsisimula ang pagkakatuto.

nabasa ko na to, pero magcocoment ako ngayon.
napakaswerte ko pala, oo nga wala akong bayad sa matrikula pro keylanman di ko naransan ang hirap na dinanas mo…naguilty tuloy akosa pinanggagawa ko, kulang pa pala ang medalyang binigay ko sa mga magulang ko para suklian ang pagsisikap nilang di kami mahirapan, ni minsan di ko naranasang magutomat makulangan ng pera.

hanga ako sayo kuya kulisap…. isa kang buhay na halimbawa na hadlang ang kahirapan sa tagumpay… and im glad nakilala kita.

i mean,hindi hadlang ang kahirapan sa tagumpay…..hehe, typo na naman

Wow, ang talino naman pala ni Aninipot. May medalya.

Karapatan ng bawat magulang na bigyan ng magandang edukasyon ang kanilang mga anak.

Hindi maiiwasan ang pagbubulakbol sa klase pero dapat suklian ng anak ang mga paghihirap at sakripisyong inilalaan ng mga magulang.

Magiging magulang din sila pagdating ng araw.

Oo, hadlang ang kahirapan para makamit ang tagumpay kung titigil ng mangarap ang mga mahihirap na katulad ko.

hindi matalino si aninipot…tsamba lang…hahaha

It takes some time to cultivate some friendship.

Learning is the eye of the mind.